Hier sta ik dan
Op het randje van het balkon
Met een touw om m’n nek
Waar mesjes in bewerkt zijn
Zie de beelden voor me
Hoe anderen mij zullen vinden
De rillingen lopen over m’n rug
Zoveel bloed heb ik nog nooit gezien
Maar ik moet aan mezelf denken
En ik kan niet meer leven
Om anderen pijn te besparen
Ik heb deze verlossing nodig
Met m’n laatste krachten
Trek ik de knoop nog even aan
Ik laat me in slapte vallen
Eindelijk bevrijd
Nooit meer die angst
Het grootst mogelijke kwaad
zorgt raar genoeg voor rust
Ruim anderhalf jaar gevochten
Vechten voor een menswaardig bestaan
Die orkaan van emoties komt nu tot rust
Praat me niet van eerlijk en oneerlijk
Leg het mij uit: het verschil tussen goed en kwaad
“De liefde zal uiteindelijk winnen”
Nog nooit heb ik liefde zo gehaat
Het liefste jochie dat ik ken
heeft nooit echt kind kunnen ‘zijn’
Hij heeft deze wereld leren kennen
als een bron van liefde, ziekte en pijn
De laatste fase van zijn leven
Eindelijk vindt hij de verdiende rust
Twee jaar lang heeft hij alles gegeven
Voor de laatste keer verlaat zijn schip de kust
Rik Brussel
Als vuur op de noordpool
Als water in de woestijn
Als wind voor de molen
zo kon jij ook zijn
Als voedsel voor de planten
Als verlichting in een mijn
Als aantrekkingskracht van de aarde
zo kon jij ook zijn
Geen mens met zoveel lol
Geen mens zo vrij
Geen mens zo sterk
Geen mens als jij
Toch overkwam het jou
Het gebeurde mooi wel
Het ging zo gauw
Het ging zo snel
Nu ben je weg
De dood is in je lichaam geslopen
Ik zal je missen
en kan alleen nog hopen
Dat jij nu bent, ergens vol rust
Ergens zonder pijn
Ergens waar het mooi is
Ergens waar je gelukkig zult zijn
Zomers zijn weer zomers
salades weer salades
een wandeling een echte wandeling
het park opnieuw het park
waar bomen statig wuiven
de zon echt de zon
wolken roep de wolken
daar is de regenboog met alle kleuren
doorgroei de zalige vakantie dagen
voel de getuigenis van de zomer
zwoel toch in dit droeve regenland
telt ieder zonnestraaltje dubbel
en ook weer uit jouw liefhebbend hart
die deelt de zon in het kwadraat uit
aan alle mensen die het verdienen
zo intens is onze vriendschap
dat ik voel dat jij
dat de mensheid kan geven.
Teveel terugkijkend naar de mooie momenten tot zover in mijn leven
blijf ik hangen in de somberheid van vandaag, waar moet ik heen,
vooruit. Ik hoor mezelf praten tegen mijn beste vriendin,
ze weerkaatst mijn gevoel met haar eigen machteloosheid.
Maar ik weet dat als wij onszelf oppakken, we ver kunnen komen,
zijn wij niet geboren voor geluk? We hebben elkaar, al zolang,
en nog veel langer, een zekerheid die mij sterkt, want wij zijn er.
Altijd, en we zullen mogelijk komende stormen overwinnen.
Waarom zouden we ons daar druk om maken, als we ook
kunnen lachen, om wat we gezien hebben, en getekend.
Wat de tijd ons bracht was vaak goed, daar wil ik weer op vertrouwen,
borst vooruit en genieten, de rest glijdt wel langs ons heen.
En mocht het blijven plakken, dan hebben we elkaar.
Renate-td
Hier heeft hij het allemaal
voor gedaan, de stille uren
dat mensen niet meer
de andere kant opkijken
na het zien, en aanschouwen
van zijn gefrustreerde gezicht
maar dat ze in zijn woorden lezen
hoe puur de rivier is geworden
en woord na woord overstroomt
uit het droombad van zijn ziel
zouden we, tenminste nog
met wat hij vraagt
een eindje op kunnen lopen
naar het verweerde huis
wat er nog pas stond
mag ik zijn naam noemen
eenmaal eeuwig onderduiken
in het droombad van zijn ziel.
hoe moet ik mijn gevoel uiten
je sluit me toch alleen maar buiten
er voor je zijn is het enge wat ik wil
maar jij reageert alleen zo kil
je weet niet wat je met me doet
en ik bedoel het alleen maar goed
ik zie je pijn
en wil er voor je zijn
waarom sluit me toch buiten
ik wil alleen dat je je gevoel gaat uiten
zo dat ik weet wat er in je om gaat
en je misschien kan helpen met wat raad
ik wil dat je tegen me praat
ik wil dat je zegt waar het op staat
nee je accepteert geen hulp
en kruipt dan snel weer in je schulp
het enige wat ik wil zijn is een goeie vriend
dat is wat je dubbel en dwars verdient
laat me nou toch binnen
kom maar op met al die zinnen
ik kan het echt wel aan
ik kan echt wel recht op blijven staan
ik vind het moeilijk je te zien lijden
je maakt het moeilijk voor ons beiden
je breekt zo echt me hart
maak nou een kleine start
begin maar klein
ik zal er altijd voor je zijn
vertel beetje bij beetje meer
je zult zien dat ik me niet tegen je keer
ik hoop dat je hierna tegen me praat
en je zult weten dat ik je nooit in de steek laat
ik hoop dat je dat nu weet
en er meer tijd aan besteed
ik hoop dat je praat
en me eindelijk binnen laat
Het heeft geen zin, de klok heeft geslagen
Ik heb gevochten maar ben toch verslagen
Toegetakeld lig ik op de grond ben mijn wereld kwijt
En pleeg ik zelfmoord: het einde van mijn tijd
Een vlam,
die in vele ogen gedoofd is,….
zal voor jou opflakkeren
en je ‘t licht geven
dat je altijd hebt gezocht.
Ogen,
die zich voor velen gesloten hebben
zullen voor jouw eindelijk opengaan.
De stille vraag
die iedereen koestert
heeft bij jou zijn antwoord gevonden.
Ben je ontwaakt, uit een vreemde droom,
of zoek je.
waar je niet vinden zal
enkel jij Stephane, enkel jij weet het.
‘k Hoop dat je aan ons denkt,
net zoals wij aan jou denken
en dat je een traan laat
voor wat je hebt verlaten.
Jouw gedachten blijven galmen
in de vallei van onze onzekerheid
Jouw woorden blijven bij,
in het diepst van onze gedachten.
Tot ziens Stephane,
lach voortaan.
ook in je hart.
Ik zat er laatst aan te denken
Aan het meisje in mijn klas
Ik wilde haar nog zoveel schenken
Toen ze er niet meer was
Ze was zo depressief
Vaak zo stil en verlegen
Ze reageerde nooit
En sloeg ze af richting andere wegen
Nu ze dood is heb ik het gevoel
dat ik haar eigenlijk amper ken
Ik wil haar beter leren kennen
Maar ik weet dat ik te laat ben
Veel te laat om alles goed te maken
Veel te laat om eens met haar om te gaan
Veel te laat om met haar te praten
En om eens bij haar te gaan staan
Ze pleegde zelfmoord werd gezegd
Vanwege haar ouders en alles thuis
Maar ik weet wel beter dan dat
Op school was het niet pluis
Ze werd gepest en genegeerd
Niemand die haar begreep
Niemand die haar hielp
Dus hielp ze zichzelf om zeep
Nooit meer zal ik haar terugzien
Nooit meer met haar praten
Nooit meer…
Het is te laat om onszelf te haten
maar schuldig zijn we, en niet misschien
We hadden het eerder moet zien
Het eerder moeten weten
Dat ze zo ongelukkig was
Maar haar waren we zo vergeten
Nou nu vergeten we haar niet meer
Ze blijft altijd in mijn gedachte
Ik moet altijd maar aan haar denken
Aan haar ogen en hoe ze lachte
Hoe kon ik dit laten gebeuren?
Je kwijt raken op deze manier
Ik wil je terug, het spijt me zo
Maar dat helpt geen ene zier
Nooit kan ik het mezelf vergeven
Ik zie ons elke keer bij elkaar
Ik zal je echt nooit vergeten
Wist je dat maar!
