Je had een beeld voor ogen,
dat wilde je graag zijn.
Maar al wat het opleverde
was eenzaamheid, en pijn.
Zelfs jouw eeuwig streven,
naar perfectie en geluk.
Duurde maar heel even.
Nu is je leven stuk.
Je was te pessimistisch.
‘Het ligt allemaal aan mij’
Je kon niet op tegen zo’n wereld.
Maar hoe zit dat dan met mij?
Waarom koos je juist die weg?
Terwijl er zoveel wegen zijn.
Een regelrechte moord,
op jezelf, het in leven zijn.
Je liet me alleen met de vraag,
het antwoord nam je mee.
Nu valt pas de stilte,
nooit meer met z’n twee…
