Je rende rond in het duister
Gevangen door je eigen geest
Niemand kan zich inbeelden hoe jouw leven is geweest
Chaotisch, Angstig, Zwart, en Eindeloos
Dat maakte jou zo gefrustreerd en boos
Hoeveel is het leven waard als het een oneindig gevecht blijkt?
Wanneer kan je zeggen dat je je grens hebt bereikt?
Je hebt je eigen keus gemaakt
Alleen en doelbewust
Van een oneindig gevecht
Naar oneindige rust
CS
Hier sta ik dan
Op het randje van het balkon
Met een touw om m’n nek
Waar mesjes in bewerkt zijn
Zie de beelden voor me
Hoe anderen mij zullen vinden
De rillingen lopen over m’n rug
Zoveel bloed heb ik nog nooit gezien
Maar ik moet aan mezelf denken
En ik kan niet meer leven
Om anderen pijn te besparen
Ik heb deze verlossing nodig
Met m’n laatste krachten
Trek ik de knoop nog even aan
Ik laat me in slapte vallen
Eindelijk bevrijd
Het heeft geen zin, de klok heeft geslagen
Ik heb gevochten maar ben toch verslagen
Toegetakeld lig ik op de grond ben mijn wereld kwijt
En pleeg ik zelfmoord: het einde van mijn tijd
Een vlam,
die in vele ogen gedoofd is,….
zal voor jou opflakkeren
en je ‘t licht geven
dat je altijd hebt gezocht.
Ogen,
die zich voor velen gesloten hebben
zullen voor jouw eindelijk opengaan.
De stille vraag
die iedereen koestert
heeft bij jou zijn antwoord gevonden.
Ben je ontwaakt, uit een vreemde droom,
of zoek je.
waar je niet vinden zal
enkel jij Stephane, enkel jij weet het.
‘k Hoop dat je aan ons denkt,
net zoals wij aan jou denken
en dat je een traan laat
voor wat je hebt verlaten.
Jouw gedachten blijven galmen
in de vallei van onze onzekerheid
Jouw woorden blijven bij,
in het diepst van onze gedachten.
Tot ziens Stephane,
lach voortaan.
ook in je hart.
Ik zat er laatst aan te denken
Aan het meisje in mijn klas
Ik wilde haar nog zoveel schenken
Toen ze er niet meer was
Ze was zo depressief
Vaak zo stil en verlegen
Ze reageerde nooit
En sloeg ze af richting andere wegen
Nu ze dood is heb ik het gevoel
dat ik haar eigenlijk amper ken
Ik wil haar beter leren kennen
Maar ik weet dat ik te laat ben
Veel te laat om alles goed te maken
Veel te laat om eens met haar om te gaan
Veel te laat om met haar te praten
En om eens bij haar te gaan staan
Ze pleegde zelfmoord werd gezegd
Vanwege haar ouders en alles thuis
Maar ik weet wel beter dan dat
Op school was het niet pluis
Ze werd gepest en genegeerd
Niemand die haar begreep
Niemand die haar hielp
Dus hielp ze zichzelf om zeep
Nooit meer zal ik haar terugzien
Nooit meer met haar praten
Nooit meer…
Het is te laat om onszelf te haten
maar schuldig zijn we, en niet misschien
We hadden het eerder moet zien
Het eerder moeten weten
Dat ze zo ongelukkig was
Maar haar waren we zo vergeten
Nou nu vergeten we haar niet meer
Ze blijft altijd in mijn gedachte
Ik moet altijd maar aan haar denken
Aan haar ogen en hoe ze lachte
Hoe kon ik dit laten gebeuren?
Je kwijt raken op deze manier
Ik wil je terug, het spijt me zo
Maar dat helpt geen ene zier
Nooit kan ik het mezelf vergeven
Ik zie ons elke keer bij elkaar
Ik zal je echt nooit vergeten
Wist je dat maar!
al vaker heb ik eraan gedacht
maar er is een verschil
tussen denken en doen
zelfmoord plegen was geen optie toen
nu is alles anders
geen mens die om me geeft
en dit is geen manier
hoe een mens leeft
zelfmoord plegen
maar hoe wil ik het doen
want op deze manier
wil ik niet leven
geen echte vrienden
geen vriend me kan helpen
behalve mijn moeder
zij is de enige die geldt
voor haar ben ik nog in leven
maar waarom
kan mijn vader
niet gewoon zijn liefde geven
en waarom
grijpt mijn moeder niet in
want een beetje toekijken
dat heeft toch ook geen zin?
Daarom komt de laatste optie nu aan bod
omdat
ik het niet meer kan
en gewoon wil dat het stopt
Ik zag in de nacht
hoe ik werd verkracht
dagen en nachten
gaan voorbij daarmee
stemmen in mijn hoofd
overheersen me verstand
ik snij mezelf aan stukken
tot ik bij de dood beland
Door jou tranen zie ik je ware gevecht
ze zeggen veel van wat je hebt gezegt
ergens lijk je gebroken te zijn door je verdriet
en niemand die het werkelijk in jou ziet
ik weet wat er met je is
je voelt dagelijks een groot gemis
zo machteloos zat ik erbij
want ik weet nog goed wat je zei
ik geef het op mijn leven
ik heb totaal niks meer om te geven
toen voelde ik me machteloos en klein
ik wou dat ik er voor je kon zijn
chaos biedt tijd
aan het eind de
ontsnapping in
een tunnel van licht
stilte valt
breekt weer zicht
scherven
snijden scherper
dan pijn
kerven
liefde en warmte
tot kou
verkilt
op het bot
verstilt tot kapot
dood sijpelt kou
langs gevoelloze
vingers omlaag
Wil Melker
Op jouw begrafenis,
voelde ik maar eerst het gemis.
witte bloemen op je kist,
een wazige mist.
één rode roos,
gelegd door jouw zoon.
Zoveel tranen vergoten,
gezichten zeer gesloten.
maar innerlijk veel verdriet,
iets wat jij niet meer ziet.
Menselijk leed verscheurd,
niet begrijpend wat er is gebeurd.
Waarom???????
Linda
